จั่วหัวมาซะ.......... ด้วยความเสี้ยน หรืออะไรไม่รู้ อัฟ 2bloq ซะเลย

     คุณเชื่อว่าความบังเอิญมีจริงหรือเปล่า บังเอิญว่าทำเงินหาย บังเอิญว่าเผลอกินขนมของเพื่อนหมดไป บังเอิญว่าปิดงานของเพื่อนโดยที่เพื่อนยังไม่ได้save......
     ผมไม่เชื่อเรื่องบังเอิญครับ ผมเชื่อว่าทุกๆเรื่องมีเหตุผลของตัวมันเอง เพียงแต่เราไม่รู้ว่าเหตุผลของมันคืออะไร อย่างเช่นเวลา เราเห็นคนทำอะไรสักที่เราหรือคนอื่นๆกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า "ไม่มีเหตุผล" ผมเชื่อว่าสิ่งที่ทำลงไปนั้นมีเหตุผลแน่นอนครับ อาจจะเป็นเหตุผลที่เล็กน้อยมาก หรือแม้แต่เจ้าตัวคนทำยังไม่ทันนึกว่าเป็นเหตุผล มันก็ยังเป็นเหตุผลครับ
     กล่าวคือ "เพราะเราไม่รู้นั่นเองว่าเพราะอะไร เราจึงว่าสิ่งที่เขาทำลงไปนั้น "ไร้เหตุผล" นั่นเองครับ"
     เกริ่นมายาวเหยียด.... แถมเหมือนว่าจะหลุดประเด็น ไปซะด้วยเรื่องของเรื่องก็คือ
     วันทำงานวันหนึ่งเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ตอนที่ผมไปเดินทางไปพบลูกค้าที่สีลม ตอนบ่ายๆครับ ขึ้นรถไฟฟ้าจาก อนุเสาวรีย์ ผมก็หยิบนิยาย World of Warcraft ขึ้นมาอ่านโดยไม่สนใจคนรอบข้างครับ(เวลาผมอยู่คนเดียวมักจะเป็นอย่างนั้น) และจนจะถึงสถานีสยาม ผมก็เงยหน้าขึ้นมาเจอผู้หญิงคนหนึ่งหน้าตาดี แต่งตัวดีด้วยครับ ยิ้มให้ผมก็ตกใจ แล้วช่วงนั้นประตูรถไฟฟ้าก็เปิด ผมต้องรีบลงด้วยเลยไม่ทันได้ยิ้มตอบไป..... กลับไปบ้านวันนั้น ก็มานั่งคิด น่าเสียดายจังที่ คนหนึ่งอุตส่าห์ยิ้มให้แล้วผมไม่ได้ยิ้มตอบ(คือผมปรกติเป็นคนที่ไม่ค่อยยิ้ม ยิ่งเวลาไม่ได้อยู่กับเพื่อนหน้าจะดุเป็นธรรมชาติ - -' )เรานี่ไร้มารยาทจริงๆ ไว้ถ้ามีโอกาสเจอกันผมคงต้องยิ้มให้บ้าง (ผมสาบานว่าคิดแค่นั้นจริงๆนะ)
     เวลาผ่านไป ดูเหมือนว่าผมจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำ จนวันเสาร์ที่แล้วผมไปเรียน ญี่ปุ่นที่ สีลมตามปรกติและจะกลับตอน 10นาฬิกา ปรกติผมจะนั่ง 115 จากสีลมไปลง หน้ารามฯ เพื่อแวะร้านหนังสือลด 20%ครับ แต่ผมเปลี่ยนใจนึกไงไม่รู้ ขึ้นรถไฟฟ้าไปลงสยามครับ เพื่อจะนั่ง 93 113 บลาๆ ตอนผมลงจากรถไฟฟ้าแล้วเดินมุดๆ ฝ่าฝูงชนกลางสถานีสยามไป ผมเจอผู้หญิงคนนั้นคนเดิมอีกครั้งดูเหมือนจะเดินมากับเพื่อนผู้หญิงอีกคน ผมยิ้มให้ครับแต่เขาทำหน้างงๆ ไม่ยิ้มตอบแฮะ สงสัยลืมไปแล้วมั้งนั่น....
     กลับบ้านมาผมไม่ได้คิดอะไรแล้วครับ ผมถือว่าภารกิจ เสร็จสมบูรณ์แล้ว เอิ้ก ยิ้มให้ตอบแล้ว แล้วก็คิดว่าคงไม่ได้เจอกันอีกแล้วมั้ง คนที่ไม่เคยรู้จักเห็นหน้าค่าตากันเลย ได้เจอกัน 2ครั้ง ณ วัน เวลา สถานที่ และโอกาสต่างกัน แล้วก็ยิ้มให้กันเนี่ย มันเป็นอะไรที่ยากมากๆแล้วล่ะ แค่คิดว่า ถ้าได้เจออีกครั้งคงจะดี...มั้ง?
     แต่แล้ว....
     วันศุกร์ที่ผ่านมาเนี่ยะ ผมไปเดิน The Mall บางกะปิ กับเพื่อนเดินดู เสื้อผ้ากางเกง สวยๆถูกๆครับ เพราะยีนที่ผมใส่ได้ตอนนี้เหลือไม่กี่ตัวแล้ว (เอวเหลือ 31แล้วฉัน ใส่34ต้องรัดเข็มขัดเอา  ^^'') แล้วผมก็เจอเธออีกครั้งครับ มาเดินดูเสื้อผ้ากับเพื่อนเหมือนกัน เห็นเธอแต่ไกลเลยคราวนี้ไม่เจอระยะประชิดแล้ว มีเวลาตั้งสติด้วย เธอก็เห็นผมด้วยเช่นเดียวกัน เลยส่งยิ้มให้กันแล้วเดินสวนกันผ่านไป...........  เพื่อนที่ไปด้วยหันมาถามทันควัน
"เฮ้ยใครวะ รู้จักเรอะน่ารักด้วย"
"ใครก็ไม่รู้ แต่เดินเจอกัน 3ครั้งในรอบ2อาทิตย์ แล้วส่งยิ้มกันไปส่งยิ้มกันมา"
เพื่อนมันซักไซร์ เลยหาที่นั่งกินข้าว เล่าเรื่องคร่าวๆให้ฟัง คราวนี้เพื่อนมันเลยลากผมเดินหาเลยครับ - -' มันบอกว่า
"เจอกัน 3ครั้ง ส่งยิ้มให้กัน แบบนี้ ไม่ทำความรู้จักไม่ได้แล้ว"
เดินหาอยู่กว่า ช.ม. ไม่เจอครับ เพื่อนมันถอดใจ ส่วนผมเฉยๆ เลยบอกกับเพื่อน
"ถ้ามันมีอะไรสักอย่างดลใจให้เจอกันมันต้องเจอกันอีกแน่ เมื่อเวลา โอกาส สถานที่เหมาะสม"
       ครับอย่างที่ผมบอกไป ผมไม่เชื่อเรื่องบังเอิญ ถ้ามันมีอะไรสักอย่างเป็นเหตุผลให้ผมได้เจอกับผู้หญิงคนนี้อีก ต้องมีเป็นครั้งที่ 4แน่ๆ เพราะลำพังแค่ เจอกันสามครั้ง วัน เวลา และสถานที่ ต่างกัน มันก็ไม่เป็นเรื่องบังเอิญแล้ว
     เพราะไอ้เพื่อนบ้าพูดซะทำให้คิด......กลายเป็นว่าตอนนี้ผมชักเจออีกซักครั้งเพื่อทำความรู้จักแฮะ แต่ไม่ได้มุ่งมั่นแบบเดินหาตามสถานที่ที่เคยเจออ่ะนะ ผมเริ่มจะคิดเล็กๆว่า พรหมลิขิต ทำให้ได้เจอหรือเปล่า ถ้ามันเป็นจริงต้องมีครั้งที่ 4ให้ได้ทำความรู้จักกันสิน่า.......................
   แล้วคุณคิดว่า ที่ผมเจอเธอคนนี้ เป็นเรื่องบังเอิญ หรือ พรหมลิขิต?......
ป.ล. มันคงไม่ขนาดบังเอิญมาอ่านเจอ Blog บ้าๆบอๆ ของผมหรอกนะ ^^/