มีเกาะอยู่เกาะหนึ่ง ซึ่งรวมความรู้สึกไว้ที่นั่นทั้งหมด มีทั้งความหลง ความรวย ความอิจฉา ความรัก ความโกรธ และความรู้สึกอีกมากมาย รวมอยู่ในเกาะแห่งนี้

เกาะแห่งนี้มีความสุขกันมาก แต่มีมาอยู่วันหนึ่งเกาะแห่งนี้ต้องโดนคลื่นพัดทั้งเกาะ ทุกความรู้สึกที่อยู่ที่นั่นต้องหาทางเอาตัวรอดให้ได้ เพื่อไม่ให้ตายอยู่ที่เกาะนั้น ...
ในขณะนั้นทุกความรู้สึกจะมีเรือกันแต่"ความรัก"ไม่มีเรือที่จะไปยังอีกเกาะให้ปลอดภัย

ความรักเศร้ามากได้แต่เดินคอตกเลาะเกาะไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ

ความรักก็เดินไปเจอกับ"ความรวย"ซึ่งความรวยนั้นมีเรืออยู้แล้ว ความรักจึงบอกว่า ความรักขอไปด้วยคนได้มั้ยถ้าไม่ได้ไปคงจะตายแน่เลย ความรวยจึงบอกว่า ไม่ได้หลอกเพราะบนเรือของฉันมีแต่เงินแต่ทองทั้งนั้นเลย ก็เลยอดไป

ความรักก็เดินไปเรื่อยๆต่อ ไปเจอ"ความเห็นแก่ตัว" จึงขอไปด้วยอีก แต่ความเห็นแก่ตัวบอกว่าไม่ได้เพราะกลัวเรือจะจมจึงรีบหนีพายหนีเอาตัวรอดไปคนเดียว

ความรักก็เดินไปเรื่อยๆอีก จนไปเจอ"ความเศร้า" จึงขอไปด้วย แต่ความเศร้าก็ขอไปเพียงคนเดียวเพราะอยากไปคนเดียวเงียบๆเพียงลำพัง

ความรักก็เดินไปเรื่อยๆ ไปเจอ"ความสุข" ความรักจึงเรียกแต่ความสุขที่อยู่ในเรือ แต่บนเรือนั้นมีแต่ความสุขสนุกสนาน ไม่ได้ยินเสีงของความรักเลย ก็เลยอดตามเคย

ขณะที่ความรักกำลังหมดอาลัยตายอยาก แต่ทันใดนั้นมี.ชายแก่คนหนึ่งอาสาพาความรักไปส่งยังอีกเกาะหนึ่งที่ปลอดภัย ความรักจึงจำเป็นต้องไปกับคนนั้น

ผู้นั้นก็ไปส่งความรักที่เกาะอย่างปลอดภัย แล้วชายแก่ผู้นั้นก็จากไปโดย ความรักยังไม่ทันได้พูดอะไร ทิ้งให้ความรักได้แต่สงสัยว่าเขาเป็นใคร

แล้วก็มี"ความรู้"เดินผ่านมา ความรักจึงได้เอ่ยถามความรู้ว่า ชายแก่คนนั้นเป็นใคร

ความรู้จึงบอกว่า ชายแก่คนนั้นคือ "เวลา "

เวลาเท่านั้นที่เข้าใจว่าความรักมีค่าเพียงไหน... และ เวลาเท่านั้นที่จะช่วยเยียวยาความรักให้หายไปจากความเศร้า.....

เป็นนิทานที่แปลจากภาษาอังกฤษที่ผมเคยลงใน เว๊ป House of Love สมัยก่อนแต่มันหายไปนานมากแล้วในเมื่อเจอก็เลยเอามาแปะอีกครั้ง